هو...

تراژدی زن ونوشتن (1)

hooo — Wed, 10 Sep 2008 11:17:18 GMT

هو…

زندگي راستين، آن زندگي كه سرانجام بازش مي يابيم، آشكار و روشن مي شود، يگانه شكل زندگي كه براستي به نتيجه مي رسد، «ادبيات» است. مارسل پروست

تـراژدي زن و نوشتن

درآمدي اجمالي بر ادبيات داستاني

در قرن نوزدهم، نوعي ژانر ادبي نسبتاً جديد به نام رمان (داستان بلند) به جود آمد كه جامعه ي نوگراي بورژوازي را به تصوير مي كشيد. زنان و مردان بورژوا، داستان مي خواندند و مي نوشتند. رمان و داستان كوتاه همسو با مدرنيته به راه خود ادامه مي دهد. شايد اين پرسش كهنه در ذهن ما بيدار شود كه آن داستان نويس را با حركت تاريخي جامعه چه كار – يا آيا داستان در برآيند كلي تر، هنر، مسئوليت پذير است كه آن را با كنش ها و داده هاي تاريخي همسو كنيم؟

اما واقعيت اين است كه هيچ نيرويي نتوانست همانند داستان از هزار توي سايه – روشن آدمها و جوامع بگذرد و در رويارويي با انگاره هاي مطلق تاريخي به ستيز با آن برخيزد. به بياني ديگر هنر، به ويژه ادبيات داستاني هميشه سنتزي در برابر كاركردهاي پارادوكسي تاريخ و روشنايي خيره كننده اي براي گذر به آينده بود. پس مسئوليت داستان در ذات آن نهفته است.

ذهن برتر مبتني بر جنسيت نيست، و اصل عقل، طبعا مذكر محسوب نمي شود. بنابراين بايد وجود هر نوع اقتدار يا حقيقت مذكر و مؤنث را نفي كرد و ادبيات داستاني يكي از عرصه هاي اعتدال و انصاف است كه در آن هر اصالتي، قطع نظر از جنسيت آن تصوير مي شود؛ البته اگر نويسنده بخواهد جانب اعتدال و انصاف را بگيرد¹.

ظهور نويسنده ي زن

هر كاري را وقتي است. زماني براي ولادت و زماني براي موت. زماني براي سكوت و زماني براي گفتن². زنان دريافتند زمان سكوت به سر رسيده است: در اواخر قرن هجده و اوايل قرن نوزدهم بود كه چهره نويسنده ي زن به طور قطعي تثبيت شد. به دلايل متعددي زنان به نوشتن روي آوردند و به اين ترتيب الگوي روايي و ادبي جديدي در داستان ايجاد كردند. ويرجينا وولف نويسنده ي نوگراي انگليسي (1941-1882) در «اتاقي از آن خود» تاكيد مي ورزد كه برخي شرايط محيطي براي نوشتن، هزينه ي كم كاغذ و عدم صرف فعاليت فيزيكي زياد، هنر داستان نويسي را براي زنان ممكن ساخته است. (فقط بايد در گوشه اي تنها به نوشتن پرداخت. مانند جين آستين كه آثارش را در سالن بزرگ خانه اش مملو از مهمان و اعضاي خانواده اش بود، مي نوشت)³

زن نويسنده قدرت و توانايي اش را تنها در كلمات جستجو مي كند تا بر كاغذهاي منزوي جاودان كند، نه صرفاً از روي كاغذ زيادي و يا فراغت. او هنگامي كه احساس مخاطب را نسبت به يك پرنده يا يك برگ برمي انگيزد، به گونه اي متعهد است، اما اين تعهد پاي بند انگاره هاي قطعي و اسير قوانين از پيش تعيين شده نيست. او بسيار مقتدرتر از يك جامعه شناس و روان شناس ذات يك جامعه و تناقض هاي نهفته در آن را در مقام نويسنده آشكار مي كند. از آن جا كه عنصر برجسته ي ذات داستان عصيان در برابر كنش هاي اجتماعي است. زن نويسنده طي تحولات اجتماعي، خود را محق مي داند تا فراتر از خانه داري و بچه داري در برابر قراردادهاي كهنه ي اجتماعي با كلمات و دنياي مخلوق خود، طغيان كند. او مشكلات زيست محيطي و دغدغه هاي زنانه ي خويش را در قصه منعكس مي كند و خود را از متن داستاني بيرون مي كشد، تا عشق شوريده اش همچون چشمه اي زيرزميني در لايه هاي زيرين داستان جاري شود. ناتالي سروت مي گويد: «زماني كه يك نويسنده مي نويسد، «منِ» او وجود ندارد… ابلهانه است كه داستان را از روي جنسيت داوري كنيم»⁴

زن شاغل و زن هنرمند

سيمون دوبوار تأكيد مي كند⁵ : به دنبال اعتقاد به شكست، زن به آساني به موفقيت معمولي و متوسط رضايت مي دهد. جرئت نمي كند جاي بالاتري را هدف قرار دهد. غالباً همين تأمين معاش هم در نظرش ارزشي نسبتاً بزرگ مي نمايد. او هم مانند بسياري از زن هاي ديگر مي توانسته سرنوشت خود را به دست مردي بسپارد؛ براي اينكه همچنان خواهان استقلال باشد، به كوششي كه موجب غرورش مي شود ولي او را مي فرسايد، نياز دارد. به نظر خودش با انتخاب شغل، به اندازه ي كافي كار كرده است. با خود مي گويد « براي زن ، همين بس است.» در اين فروتني احتياط وجود دارد. بيم زن از آن است كه اگر بكوشد به جاي بالاتري برسد، با سر به زمين بخورد. بايد گفت كه او به حق بر اثر اين فكر كه به او اعتماد ندارند، معذب است. احتياط انسان را محكموم مي كند كه معمولي باشد. زنها و مردها هيچ دوست ندارند تحت فرمان زني باشند. دوبوار معتقد است⁶. زن بودن اگر نقص نباشد، حداقل نوعي ويژگي است. در زن شاغل به ندرت ميل به ماجراجويي، تجربه ي بي ثمر و كنجكاوي بدون غرض برمي خوريم. اين زن درصدد است به كسب و كار بپردازد تا خوشبختي را براي خود بنيان نهد. او از اينكه كاري داشته باشد تا به خود ثابت كند آن را به درستي انجام دهد، لذت مي برد. اما در محتواي وظيفه و كار دستخوش شور و شوق نمي شود. او خود را در شكست ها و پيروزيهاي اندك گم مي كند و طبق ساخت مذكر و قواعد منفعت مدار عمل مي كند. او هنوز خيلي گرفتارتر از آن است كه دنبال خود بگردد. دوبوار مي گويد: طبقه اي از زنان اين نظريات درباره شان صدق نمي كند. زيرا سبك و كارشان گذشته از اينكه به اثبات زنانگي شان لطمه وارد نمي آورد، آن را تقويت هم مي كنند. اينها زناني هستند كه درصدد به ياري بياني هنري از اصلي كه خود ايجاد مي كنند فراتر روند. لافورگ شاعر فرانسوي مي گويد: «چون زن را در بردگي، تنبلي، بدون هر گونه مشغله و سلاحي جز جنسيتش نگه داشته اند، او اين وجه را بزرگ كرده و زنانه شده، تاكنون ما با او عروسك بازي كرده ايم. اين بازي خيلي طول كشيده … »⁷.

زن نويسنده سلاح قلم را به دست مي گيرد. در فيلم نامه ي «كاغذ بي خط» ناصر تقوايي زن نويسنده اي را به تصوير مي كشد كه با قلم مرد مزاحم را (شوهرش در هيئت ناشناس) تهديد مي كند. گويي او تنها با سلاح (قلم) انديشه و احساس به دفاع از هويت از دست رفته اش مي پردازد تا موجوديت خويش را ثابت كند.

.......

ادامه مطلب (زن ، مادري نويسنده وزن درادبیات داستانی ایران ومنابع )درپست بعدی

فقط بایدبخواهیم

hooo — Tue, 05 Aug 2008 20:49:18 GMT

قبل ازهرچیز روزخبرنگاررا به همه ی دوستان خبرنگارم ازجمله

سیدمحمدمیرفصیحی تبریک می گویم .

اگرچه ژورنالیست نیستم وبه همین دلیل نیز گزارش نویسی هم نمی دانم

ولی درحدیک نوشته برای اطلاع رسانی بپذیرید:

نشست های دوستانه ای باحضورداستان نویسان وعلاقمندان به همت

انجمن ادبی بانه درتهران برگزارشد:محمدصدیق کریم پوردبیر اجرایی

جشنواره داستان بانه فوادجهانی مسئول انجمن ادبی بانه

خلیل رشنوی دبیرجشنواره داستان اس ومس وهمسرش فرحنازپرتویی

مسعودعالی محمودی مسئول آفرینش های ادبی حوزه هنری خوزستان

آیت دولت شاه داستان نویس خرم آبادی لیلا کریمی (ملایر) پری موسوی

(درود)طالب سمیعی (بانه)وفرهاد نعمت پور وچنورسعیدی (سنندج)

و...حضورداشتند.

چندبرنامه ونشست برگزارشد .حضوردرمراسم ختم مرحوم مسعودمیناوی

داستان نویس خوزستانی وپدر دکترناهیدتوسلی مدیرمسئول ماهنامه ادبی

نافه.دیداربا ابراهیم یونسی وجلسه ی پرسش وپاسخ و گفتگو ومیزگردبا

محمدایوبی درمنزل ایشان پیرامون ادبیات داستانی وداستان خوانی

ونقدداستان درانتشارات افراز باحضور نویسنده رمان مفید آقا اثرکربلایی لو

وخانم کیان افرازوجلسه ای بادکترمعظمی استادمتافیزیک همچنین دیداراز

موزه های ملی وآبگینه ورضاعباسی باهمکاری استادفتاحی.

همه ی این ها فقط درسه روز متوالی آن هم با آن ترافیک تهران و

مسافت های طولانی انجام شد.بی آنکه اداره ای آن راحمایت کند یا افراد

رااسکان دهد وهماهنگ کندو...

هیچ چیزعجیبی وجودندارد فقط باید بخواهیم !!

فراخوان دوستانه

hooo — Tue, 22 Jul 2008 18:53:35 GMT

قبل ازهرچیز این مراسم متعلق به هیچ ارگان

وحزب وگروهی نیست .

تعدادی از اصحاب داستان نویسی قرار ملاقات ونشست دوستانه

وداستان خوانی وبحث را با ابراهیم یونسی ومحموددولت آبادی

گذاشته اندودوست دارند هرکسی که به مباحث داستان نویسی

علاقمند است دراین جمع حضورداشته باشد

تهران۹ و۱۰ مرداد ماه

جهت اطلاع بیشتر باشماره زیر تماس بگیرید :

۰۹۱۸۳۷۵۶۰۳۲ فواد جهانی

فراخوان

hooo — Thu, 03 Jul 2008 13:08:59 GMT

انجمن داستان آبادان درنظردارد باهمكاري آفرينش هاي ادبي حوزه هنري آبادان واموركتابخانه هاي عمومي جلسه نقدوبررسي كتاب رابرگزاركند.نخستين جلسه ويژه ((رمان شطرنج باماشين قيامت ))باحضورنويسنده حبيب احمدزاده وهنرمندان سراسر استان خوزستان خواهد بود .اين نشست دراواخرتيرماه برگزارمي شود.ازكليه علاقمندان دعوت مي شود جهت حضور وارائه ي نقدمكتوب باشماره تلفن هاي زير تماس بگيرند.درضمن آثار منتخب دركتابچه اي به همت بنياد حفظ آثاروارزش هاي دفاع مقدس به چاپ خواهدرسيد .

06314421028 و 06314435966

راستی چه اتفاقی افتاده ؟شما می دانید؟

hooo — Fri, 13 Jun 2008 22:59:18 GMT

امشب دلتنگم .دلم برای خیلی ها تنگ شده !آنهایی که شاید هرروز

درکنارم وجوددارند ولی نمی بینمشان !!

دلم برای ماندانا صادقی تنگ شده او که هرروز کتابی تازه دردست

داشت وهرازگاهی شعری وداستانی برایمان می خواند.

حالا توی اتاقی که برسردرش نوشته (مسئول امورکتابخانه های

عمومی آبادان)نشسته ومنتظرحقوق ماهیانه است تااقساطش

رابپردازد وکورش کرم پور که هنوز باخواندن (مویه آبودانی هسم )

گریه ام می گیرد .دلم برای او هم تنگ شده دیگرصدای پنکه

انگلیسی اش را نمی شنوم فقط می دانم دست تنها هفته نامه

یادگاری راچاپ می کند ودنبال آگهی فروش مبلمان واندازه وقطع آن

خسته می شودوپیمان ماندگار (فیلمساز)که شایدازآبادان رفت

تاهمه این هارانبیند وبابک گشتی زاده درسال ۷۹ اولین کارگاه

داستان رادرآبادان برپاکردوچقدرخون دل خورد تاعادل حیاوی ومریم

دلباری و...بتوانند جشنواره بروند وازکتابخانه تخصصی داستان

استفاده کنندو..برای او هم دلتنگم که دیگرنیست .

فقط گاهی گوشه ی اتاق آموزش وپژوهش حوزه هنری می نشیند ومی گوید چهارشنبه ها خوش یمن نیست !

خودم؟!

انگارفراموشش کردم .

صبح تدریس وظهر بروداهوازبرای امتحانات پایان ترم

وبعدازظهردفترآفرینش های حوزه هنری وچقدردلش می خواست

مطلبی برای کافه داستان -آن بچه هایی که خیلی دوستشان داردکرم

رضا ونظام و...- بفرستدووبلاگ رشنوی ودولتشاه وآزادی ابدو...سری

بزند ویامجموعه داستانش را که ناشر برای بازبینی فرستاده ورق بزند!

دیگرپختن غذاوهمبازی شدن بادانیال وهمصحبتی باهمسرش بماند.

توی آیینه که بلندی زیرابرویش رامی بیندبه آراستگی وفرصت های

دخترهای جوان ودم بخت غبطه می خورد!

این نوشته دلتنگ رابدون بازنویسی ومستقیم برصفحه نوشتم

که ازشما بپرسم ((راستی چه اتفاقی افتاده ؟شمامی دانید؟))

شايد يك شوخي بي مزه

hooo — Sun, 27 Apr 2008 20:41:18 GMT

اين پست را ازسردلتنگي يا يك شوخي بي مزه به

همه ي دانشجويان رشته خاص درنخستين جشنواره

داستان اس ام اسي وكساني كه مي توانند با آن

ارتباط برقرار كنندتقديم مي كنم :

از جمله :آيت دولتشاه(كارشناسي ارشد) ،محمد صديق كريم پور

و فواد جهاني(دانشپسند)،خليل رشنوي(دكترا)آتريسا رشنوي(پشت

كنكور )،ليلا رستگار (ترم اول)،مانا مداح(دانش خواه)،دانيال (پشت

كنكور)ورضا موحدي پور (پروفسور)،پرستو آزادي(دكترا) ،زهرا ميمندي

(ارشد)،ياسراكبريان(كارداني)،نظام حقي آبي (كارشناسي ) و...

به به ... به به ...به به !

داستان خوزستان

hooo — Wed, 09 Apr 2008 09:02:51 GMT

نگاهی اجمالی به داستان نویسی خوزستان

درشماره پیش گاهنامه دال ،آقای داریوش معمار مطلبی درباب شعرخوزستان

به طورکامل وجامع به چاپ رساندند.بنابه پیشنهادایشان وضرورت پرداختن به

داستان نویسی خوزستان ،این متن شتابزده واجمالی راجهت معرفی داستان و

داستان نویسان خوزستان نوشتم .خوزستان به دلیل موقعیت استرتزیک و

مناطق نفت خیز وبرپایی پالایشگاه عظیم درشهرستان ابادان که زمانی یکی

ازبزرگترین پالایشگاه های نفت جهان بود ؛ازنظراقتصادی وفرهنگی و.و.

انچنان مطرح شدکه علی رقم آب و هوای نامناسب،اقوام مختلف برای زندگی

وکسب شغل از سراسرایران به این منطقه امدند.حضورانگلیسی ها ومرز

آبی ومناطق مرزنشین وظهورفرهنگ های مختلف وشناختن شهرستان ابادان

به عنوان اولین شهرمدرن ایران و...درخوزستان باعث پیدایش نوعی خاص از

ادبیات ونویسندگان ماندگاری شد.داستان خوزستان تقریبا بابرگزاری

جلسات نقدوبررسی ادبیات وظهورمترجان موفقی چون صفدر تقی زاده

ونجفدریابندری وابراهیم گلستان که ادبیات روز جهان راترجمه می کردند،

مطرح شد.همچنین منتقدان ونویسندگان ((خبرهای روز ))درابادان که به قول

تقی زاده می توان انها را نخستین نقدنویسان سینمایی دانست ،عبارت بودند از

نجف دریابندری دکترحمیدنطقی ابراهیم گلستان محمدوفرخ داعی – پیش از

انکه به ابادان بیاید وبه شرکت نفت برود،درتهران بانخستین نشریه سینمایی

کشور همکاری داشت واین درحالی بودکه به گفته عباس بهارلو ((عمرسینما در

ابادان شهر خوزستان تقریبا برابر با عمرپالایشگاه نفت بود .(تاسیس 1287)و

با13سینمای عمومی و6سینمامتعلق به شرکت نفت بیشترین سالن های سینمادر

استان خوزستان ودربین شهرهای ایران بعد از تهران برخورداربود.))

کلاس های درسی جذاب ودوستانه که دردفترکار محمدعلی صفریان درشرکت

نفت محل تجمع اهل قلم خوزستان برگزار می شد.درهمان زمان محمد ایوبی

نمایش خودراباهمکاری شهیدعلی صیادی برای اولین باربالهجه وفرهنگ محلی

اجراواز طریق اخبارسراسری پخش شدوخوش درخشید.اختصاص دقایقی از

اخبارمحلی به ادبیات وهنروکتاب وترجمه اخبارروز وبعدها پخش سراسری

ان برای نخستین بار درایران ازمهمترین فعالیت های اهل قلم خوزستان بود.

انتشارنشریه خزه دراهواز به همت محمدایوبی وباهمکاری پرویززاهدی

وماهنامه هنروادبیات جنوب باهمکاری منصورخاکسار نظام رکنی قاضی

ربیحاوی، اصغرعبدالهی ناصرتقوایی احمدمحموداحمداقایی پرویز مسجدی

حسین رحمت، علی گلزاده صمدطاهری محمدبهارلو مسعودمیناوی عدنان

غریفی نسیم خاکسار شهرنوش پارسی پور ناصرموذن و... نقطه ی عطفی

درشکل گیری حلقه داستان نویسان خوزستان بود.حضورهوشنگ گلشیری

واخوان ثالث نیز بی تاثیرنبود.قبل ازانقلاب به دلیل وجودمکان مناسب مانند

باشگاه های کارگری جمع شدن اهل قلم خوزستان در ابادان نسبت به اهواز

وسایر شهرستان های استان راحت تر بود.

اماداستان نویسی خوزستان به طورجدی با احمدعطا (احمدمحمود)آغازشد.

اگرچه محمودباانتشار داستان مول ودریا هنوز ارام است وپس از ان داستان

بلندبیهودگی شروع کرد اما انچه وی رابه عنوان نویسنده ای توانا هم ازنظر

مخاطبان وهم منتقدان معرفی کرد ،رمان همسایه ها بودوبعدها داستان

یک شهر ،پسرک بومی ومدارصفردرجه، اورابرای همیشه در تاریخ ادبیات

ماندگار کرد.ناصرتقوایی (1320)باتنهامجموعه داستانش تابستان همان

سال خوش درخشیدسپس به سینماروی اورد با کارهای شاخصی چون :

ارامش درحضور دیگران سریال دایی جان ناپلئون و....

امیرنادری (1324)اگرچه تجربه نوشتن داستان را دارد اما داستان نویس چندان

موفقی نبود .داستان های او بیشتربه خاطره نویسی نزدیک است .به قول بهارلو

رئالیسم نادری مبتنی براعتقادبه واقعیت زندگی است .(داستان تجربه )

امابااثارماندگارسینمایی چون:تنگسیر، سازدهنی، تنگنا و...می توان ازاو به

عنوان یکی از بنیانگذاران سینمای نوین ایران یاد کرد.محمدبهارلو باانتشار

داستان گاومیش سال 52وشرکت درگروه نمایش ابادان داستان نویسی رابطور

جدی اغاز کرد نسیم خاکسارنیزازسال 46 وتاکنون صاحب 27 کتاب درزمینه

ادبیات است .قاضی ربیحاوی(1335)درسال62 به حلقه داستان نویسان

اطراف هوشنگ گلشیری پیوست که میان اهل قلم به جلسات پنج شنبه

شهرت داشت وسال 74 به لندن مهاجرت کرد.صمدطاهری وکورش اسدی

ازنویسندگان نسل سوم خوزستان به شمارمی روند.اسدی ابتدامتاثرازفضاسازی

وزبان داستان نویسی مدرن جنوب بود سپس براثرتاثیرپذیری ازشیوه داستان

نویسی گلشیری اثاری بینابین این دوشیوه می نویسد.دومجموعه کوتاه پوکه باز

وباغ ملی اورا ازنویسندگان هم نسل خود دراین دودهه متمایز می کند.

به لحاظ ساختار نویسندگان خوزستان متاثراز فضای ترجمه تقی زاده

ودریابندری زیزنفوذهمینگوی بودند.دراین میان احمدمحمودصدای خودش

را داشت وعدنان غریفی نیزبه سراغ فاکنروبعد کافکارفت ومجموه شنل پوش

درمه را نوشت وماندگارشدمضامین داستان های نسل اول ودوم خوزستان

اغلب نظیر: توصیف زندگی ودرگیری های کارگری (اعتصاب کارگری

ابادان دررمان سالهای عقرب ،محمدبهارلو)؛حضورواستقرارانگلیسی ها

درخوزستان وپاگیری کمپانی نفت (خواب سنگین شیخ خزل ،اصغرعبدالهی )،

ناتوانی ایل وروستاییان بختیاری درسازگاری بامحیط (اثاربهرام حیدری وپرویز

زاهدی )،توصیف های ناتورالیستی ازتباهی مناطق خوزستان

(رمان مکانی به وسعت هیچ ،فتح الله بی نیاز)شکست های اجتمای

سرخوردگی های روشنفکران دهه ی سی وحضوراقلیت ها(چراغ ها رامن

خاموش می کنم ،زویاپیرزاد)و....است.همچنین اشترک مضامینی

چون:سختی کاردراسکله وصنعت نفت وکارروی قایق ولنج های

ماهیگیری واستفاده ازعناصرطبیعت خوزستان _ دریا ونخلستان و،

قومیت های ساکن ،سبب به وجود امدن ادبیات اقلیمی شده است .

باشروع جنگ واوارگی وازهم پاشیدن هسته ی نویسندگان خوزستان ،مضامین

داستان های انها ونسل جدید به جنگ ومسائل پیرامون ان تبدیل شدزیرا

خوزستان صحنه ی اصلی تهاجمات دشمن بود.

بخش عمد ه ای از ادبیات جنگ فضایی جنوبی دارد.قاضی ربیحاوی

نویسنده خوزستان رامی توان جزء اولین نویسندگانی دانست که درباره

جنگ نوشته اند.مهمترین مضمون اثارش جنگ وجنگ زدگی وزندگی

دراردوگاه هااست.محمودشهرسوخته رانوشت وسپس درونمایه بسیاری ازداستان

نویسان خوزستان جنگ واوارگی شد.ازجمله پرویزمسجدی محمدایوبی ،

صمدطاهری حبیب احمدزاده فرهادحسنزاده عباس عبدی، یونس تراکمه،

فرشته توانگر وعلی صالحی و....

عصمت حسینی ،لیلی صابری نزاد خداداد باپیرزاده نیز باانتشاریک مجموعه

داستان ازنویسندگان درحال تجربه خوزستانی هستند .

مانداناصادقی (پریاکوشا)شاعر،داستان نویس ومنتقد موفق خوزستانی است .

اگرچه کتاب مستقلی منتشر نکرده ،امادرمجموعه آثار شعر وداستان ومجلات ادبی

مورد توجه منتقدان بسیاری بوده است .وبسیاری از جوانان دیگر باانتشار

اثارجدی خود درمطبوعات ادبی سراسر کشور وحضور موفق در جشنواره های

سراسری داستان از امیدهای ادبیات داستانی خوزستان هستند .نظیر:

خلیل رشنوی ،فردين كوراوند، پگاه شنبه زاده، حبیب پرتاری وشیماعچرشاوی ،

بهزا د نزاداحمدی ......

آبادان پاییز ۸۶

hooo — Sun, 06 Apr 2008 15:31:04 GMT

دانيال مي خواهد مستقل باشد .اگرچه هنوز ارتباط خوبي با فضاي مجازي پيدا نكرده ولي چه مي شود كرد بگذاريم دلش خوش باشد

منتظر نظرات شماست.

http://www.mandany.blogfa.com/

فی البداهه

hooo — Tue, 25 Mar 2008 08:59:18 GMT

۶نوروز تولد زرتشت ومحمدپیامبراسلام...

سال نو؟

نمی دانم چه چیز نو شده است ؟به جزاینکه برسربرگ اداری

یا پایین امضایم به جای سال ۸۶ می نویسم ۸۷َچه اتفاق

تازه ای افتاده است ؟ اگرچه بنابر عرف به دوست وآشنا

که می رسم می گویم : سال نومبارک

اما درتنهایی دهشتناک اندیشه ام هیچ پاسخ قانع کننده ای

ندارم ! چه چیزی نو شده ؟در تفکرمذهب خانواده جامعه

ویادیدگاهم به زندگی وجهان چه تغییری رخ داده است

که باعث سرورم شود واین ایام راجشن بگیرم ؟!

۱۵روز مرخصی باحقوق ...نوشدن طبیعت ...

یادگار کورش ...تولد زرتشت ویابنابراعتقادایرانیان باستان

پایان آفرینش وآسودگی خدوندگار؟آیااین ها دلیل کافی

برای نوشدن ونوبودن است؟

فی البداهه

hooo — Fri, 01 Feb 2008 20:08:18 GMT

دفترهای سفید

دیروز به روستای چوئبده رفتم ۳۲ کیلومتر با آبادان فاصله دارد .

برای تدریس داستان نویسی در مرکز یادگیری محلی شادروان

حبیب پور!

بین راه در حالی که اتو مبیل اداره بالا وپایین می شد ازخودم

پرسیدم ((چرا پذیرفتی؟))

به جای این همه اتلاف وقت ، می نشستی چند صفحه می خواندی

یا می نوشتی .مثلا چه کاری از پیش می بری ؟ این جماعت را به

داستان چه کار؟این ها که حتی فارسی را نمی توانندبه خوبی صحبت

کنند.مگر ماچه کردیم که...اصلابه توچه که شدی کاسه ی داغ تر از

آش .فرهنگ سازی ،ترویج ،جذب نیروی جوان وتازه ؟!

بهتر نبود هرکس علاقمنداست خودش راهش راپیداکند؟مگرکسی بود

به مابگوید عناصر داستان چیست یا برویدفلان کتاب رابخوانید و...

ناگهان اتومبیل ایستاد .راننده گفت:خانم اینجاست . بفرمایید.

دختری که روبه روی تابلوی مرکز ایستاده بود ،فریادکشید:

- خانم ...معلم ...استاد...داستان ...

ورفت به طرف کلاس ها.

اصلاباورم نمی شد سی و پنج نفربا اطلاع رسانی ضعیف مرکز آنجا

جمع شده باشند وهمگی منتظر نشسته بودند بادفترهای سفید ومداد

وخودکار به دست .

از خیلی چیزها حرف زدیم .وقتی ازکلاس بیرون آمدم حس کردم چقدر

تجربه های تازه دارم .

اعتقادات وفرهنگ بومی شان ،سادگی ولحن صمیمی شان وخیلی

حرفها که فقط می شود درداستان نوشت .